4
Nov

bugün keyfim yok…

bir ormanda kapanlara yakalanmadan, var olmaya çalışıyoruz adeta.

bize nefes olsun diye

chaima mahmoud dinleyelim…

inni mnih

diyoruz.

işin arasında bu melodiyi sardım gün boyu..

masamdaki manolya tohumlarına baktım göz ucuyla…

kuşlarımı “gökyüzüne saldım”…

ve kara trene bindiği bugün, gülten akın’ın, telezaman şiirini içimde döndürdüm durdum…

başka türlü geçmezdi!

 

TELEZAMAN

Deniz uzaklaşıyor gitgide
Ufuk çekiliyor
Kumsal genişliyor
Kısalıyor adımlarımızsa

Kumlar mı?
Makina ölüleri, füze artıkları, sakat uydularla
Barbar medya, gazeteler, zor söylemleri
Bilimsiz karmaşa
Yaz oysa
En güzel orda yazlardı

Kabuklaşabilir akrep kendi hızında
Yılanların derileri demirden
Düşlerimiz kırılıp ufalanıp
Gelincikler soluyor dokunmadan
Deniz uzaklaşıyor

Deniz uzaklaşıyor gitgide
Uçurumlar akan ırmak o deli
Yok şimdi
Yalnızlığın damarını besliyor
Kirli yoğun kandırılmış suyla

Biz mi? Biz değiliz, önceki dün bugün başka
Dokumuzu değiştiriyorlar hızlı vuruşlarla
Tutunamıyoruz ilgilerimize, sevgilerimize
Ve aşka
Deniz uzaklaşıyor

Leave a Reply

90 − = 84

Skip to toolbar