11
Nov

sabahtan beri ağlıyorum…

beni “ben” yapan her şeyi yavaş yavaş yitiriyorum gibi hissediyorum artık… belki de insan bu “hayatın sonuna” böyle alışıyordur. etrafta sana ait bir şeyler kalmayınca buralarda olmanın da bir anlamı yok her halde. canımız leonard cohen belki de;

Ölmeye hazırım. Umarım çok rahatsız edici olmaz… Aslında sürekli kendimi dramatize ettim, çok abarttım. Sonsuza kadar yaşamaya niyetliydim…

derken, bunu anlatmaya çalışıyordu. kendimizi çok abartıyoruz, o kesin…

… azala azala gitmeye alışıyoruz; bildiğim bu…

cohen, şimdilik geride kalan bizlere, en yalın halleriyle, hissettiklerimizin sözcüklere dönüşmüş hallerini bıraktı; sade ve doğrudan söylenmiş sözcüklerle yazılmış şarkılarını, hep üretilmiş bir ömrü ve en son ekim de çıkan son bir şahane albümü. insan ancak ömrünün sonunda bu kadar güzel bir şey yapabilirdi…

bana bütün hissettirdiklerin için şükran diyorum

ve

hey, there is no way to say goodbye

demekten de kendimi alamıyorum…

1 Response

  1. duygularıma tercüman olmuşsunuz. o kadar güzel sözler yazdı ki müziği ayrı sözleri ayrı yaşayacak.
    parçalarının her biri ayrı dokunaklı olsa da hele son albümüyle insanın kemiklerini kırsa da “the letters” daki ılık bir rüzgar gibi esen sesi tüm hücrelerime işliyor
    “https://www.youtube.com/watch?v=Cx8RXWKynLI&list=PLcqL7xFoAyTOE5GKYAoyw5nAfPAn5r-vA&index=2”
    huzur içinde uyusun.

Leave a Reply

40 − 30 =

Skip to toolbar